Wölleklös

Wölleklös – Decke Bunne – Wöllebunne, wie kent ze niet, de zogenaamde stangbonen? Ze klimpen langs stangen omhoog, vormen lange, sikkelvormige peulen, waaruit later de witte en gekleurde bonen, de „Wölleklös“, gewonnen worden. Hieruit kookten de Mausbacherinnen altijd de populaire gerechten, met name de traditionele Boonensoep, de Wölleklöszupp.

Hoe is de Mausbacher bijnaam „Wölleklös“ ontstaan?

Wölleklös – Decke Bunne – Wöllebunne: Wie kent ze niet, de stangbonen van onze tuinen? Ze klimpen zich aan stangen omhoog, vormen lange, sikkelvormige peulen, waaruit later de witte en gekleurde bonen, de „Wölleklös“, gewonnen worden. Hieruit kookten de Mausbacherinnen altijd de populaire gerechten, met name de traditionele Boonensoep, de Wölleklöszupp.

De bijnaam van de Mausbacher heeft echter aanvankelijk helemaal niets met de bonen te maken. Volgens dominee Arnold Ortmanns in zijn brochure „De geschiedenis van de parochie Mausbach“ gaat het terug op de verering van de heilige Nikolaas. In de Fleutherkapel, die in 1880 werd afgebroken en waarvan de plaats tegenwoordig wordt opgevrolijkt door een kruis, werden al voor de bouw van de Mausbachkerk missen gelezen. Oude verenigingsvlaggen uit de 16e en 17e eeuw toonden geborduurde beelden van de heilige Nikolaas, wat de nauwe band van de plaats met deze heilige aantoont.

Aangezien mannen met de naam Nikolaas in de plaatselijke taal „Klös“ werden genoemd, kregen de Mausbacher de bijnaam „Musbicher Klös“. Met de tijd en een beetje taalkundige fantasie ontstond daaruit „Wölleklös“ – een naam die zowel de heilige Nikolaas als de beroemde stangbonen symbolisch verenigt. De Mausbacher namen hun bijnaam altijd met humor aan, net zoals in de buurdorpen.